Osmanlı tarihinde denizlerin yeri karalar kadar olmadığı düşünülse de, yanlış olarak, o denizlerin ürettiği efsaneler karalardakilerden herhalde daha ilgi çekicidir. Davetkâr bir tarafı vardır denizlerin. Uzak, çok uzak diyarlara bir gemide günlerce seyahat ederek ulaşmak ya da macera yaşama arzusu. Kara insana bunu veremez.İhsan Oktay Anar, tarihle iç içe geçmiş romanlarından birinde Osmanlı dünyasına eğilir, Haliç tersanesinde bir kalyon görür, bir efsane duyar sonra; sefer başlamıştır: Amat.
17. yüzyıl İstanbul’unda başlayan hikâye Amat isimli bir geminin Akdeniz’de korsanların peşine düşmek ve yakalamak üzere sefer çıkmasıyla bir anda denizin uçsuz bucaksızlığına taşınır. Amat’ın mürettabatı, kaptanından gabyarlarına kadar ayrı ayrı hikâyeleri olan insanlardır. Yolculuk ilerledikçe kalyonda meydana gelen hadiseler garip bir hâl almaya başlar. Kaptan, reis ve gabyarlar; gemideki herkes birer günahkâr olarak gemiye bindiklerini farkederler. Amat’ın uğursuz olduğuna inanılır. Hakikattir ki gemi çok da normal değildir.

Ölümsüzlük arayışı, veba salgını, efsaneler, savaşlar, maceralar ve ölümler Amat’tan eksik olmaz. Kara bulutların altında, göz gözü görmez sislerin içinde kalan kalyonun akıbetini kimse tam olarak bilemez. Çeşitli efsaneler uydurulur.
Hikâye anlatımı, dili ve üslubu noktasında İhsan Oktay Anar’ı takdir etmemek elde değil. Edebî kıymeti yüksek bir eser okumak isteyen roman, hikâye, tarih ve deniz meraklılarına günleri zayî olmasın diye tavsiye edilir.